Showing posts with label ΠΑΣΟΚ. Show all posts
Showing posts with label ΠΑΣΟΚ. Show all posts

Monday, February 11, 2019

Από τι πέθανε ο Ανδρέας Παπανδρέου – Ο Κρεμαστινός αποκαλύπτει 23 χρόνια μετά

Το πραγματικό πρόβλημα της υγείας του Ανδρέα Παπανδρέου αποκάλυψε για πρώτη φορά ο Δημήτρης Κρεμαστινός στο βιβλίο αφιέρωμα στον Ανδρέα Παπανδρέου της εφημερίδας ΤΑ ΝΕΑ με τίτλο «100 χρόνια από τη γέννησή του – αναζητώντας τον Ανδρέα».
Στο κείμενο που ακολουθεί ο κ. Κρεμαστινός αναφέρεται στα όσα προηγήθηκαν, αλλά και όσα ακολούθησαν το Χέρφιλντ, μέχρι το Ωνάσειο και το θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου στις 23 Ιουνίου 1996.

Γράφει, λοιπόν, ο Δημήτρης Κρεμαστινός

«Η υγεία του Ανδρέα Παπανδρέου και οι επιπτώσεις της
Σεβόμενος το ιατρικό απόρρητο απέφυγα να μιλήσω όλα αυτά τα χρόνια για το ιατρικό πρόβλημα του Ανδρέα Παπανδρέου, που αναμφισβήτητα επηρέασε την πολιτική ζωή της Χώρας.
Όμως επειδή έχουν γραφεί πάμπολλα και, εν πολλοίς, ανεύθυνα κατά τη διάρκεια των τελευταίων 22 χρόνων, πιστεύω ότι έχω καθήκον να συμβάλω στην ορθή καταγραφή της Ιστορίας.
Τέλη Αυγούστου του 1988 κλήθηκα από την ομάδα των ιατρών που παρακολουθούσε τον Ανδρέα Παπανδρέου να τον εξετάσω καρδιολογικά.
Το ιατρικό του πρόβλημα εθεωρείτο από τους θεράποντες γιατρούς του κατά βάση παθολογικό πρόβλημα και για τον λόγο αυτό υποβάλλετο μυστικά σε διάφορες εργαστηριακές εξετάσεις.
Όταν μου εζητήθη να τον επισκεφθώ στο σπίτι του, αντιπρότεινα ότι θα πρέπει ο ίδιος να έλθει στο Καρδιολογικό Τμήμα του Γενικού Κρατικού Νοσοκομείου Αθηνών, στο οποίο ήμουν Διευθυντής και τούτο γιατί πίστευα ότι χρειαζόταν η απαραίτητη εργαστηριακή υποδομή προκειμένου να τεθεί η σωστή διάγνωση.
Παρά τις αντίθετες συστάσεις του περιβάλλοντός του, ο Πρωθυπουργός αποφάσισε να έρθει και να εξεταστεί νύχτα στο νοσοκομείο.
Μετά την ολοκλήρωση της εξέτασης είχα εξομολογηθεί στους συνεργάτες μου ότι δεν είχα δει πλέον παραμελημένο καρδιολογικό άρρωστο σε όλη μου τη σταδιοδρομία.
Πριν από μερικούς μήνες ο Πρωθυπουργός είχε επισκεφθεί και εξεταστεί στο Πανεπιστημιακό Κέντρο του Βισμπάντεν στην Γερμανία, όπου ετέθη η διάγνωση της περιοριστικής μυοκαρδιοπάθειας, δηλαδή μια διάγνωση που δεν άφηνε περιθώρια για καμία ουσιαστική θεραπεία, με προσδόκιμο επιβίωσης λίγων μηνών.
Η διάγνωση αυτή κρατήθηκε ιατρικά απόρρητη γεγονός το οποίο άφησε ανοιχτά διάφορα σενάρια συνωμοσιολογίας. Δεν την εγνώριζε ούτε ο ίδιος.
Όμως η πραγματική διάγνωση ήταν σοβαρού βαθμού στένωση της αορτής με ελάττωση της ελαστικότητας (διατασιμότητας) του μυοκαρδίου και καρδιακή κάμψη.
Η παραμελημένη αντιμετώπιση της στένωσης της αορτής είχε οδηγήσει σε καρδιακή ανεπάρκεια σχεδόν τελικού σταδίου, η οποία συγκάλυπτε την εικόνα της βαρύτητας της στένωσης της αορτής.
Το γεγονός αυτό είχε οδηγήσει σε διαγνωστικό λάθος τους συναδέλφους στην Γερμανία, οι οποίοι υποεκτίμησαν την στένωση της αορτής.
Η περαιτέρω διερεύνηση του ασθενούς με στεφανιογραφία, έδειξε την συνύπαρξη σιωπηρής στεφανιαίας νόσου, με πιθανό σιωπηρό έμφραγμα της δεξιάς κοιλίας, το οποίο ουδέποτε είχε αντιληφθεί ούτε ο ίδιος ο ασθενής.
Η κάμψη της δεξιάς κοιλίας ήταν η πρόσθετη παράμετρος που είχε παραπλανήσει τους γιατρούς της Γερμανίας, οι οποίοι έθεσαν τη διάγνωση της μυοκαρδιοπάθειας.
Επακολούθησε άμεση μετάβαση στην Αγγλία, στην αρχή στο νοσοκομείο St. Thomas και εν συνεχεία στο Harefield όπου χειρουργήθηκε από τον Magdi Yacoub με αντικατάσταση της βαλβίδας της αορτής με ανθρώπινη βαλβίδα και παράλληλα bypass.
Η προοδευτική αποκατάσταση της υγείας του Ανδρέα Παπανδρέου, υπήρξε μετεγχειρητικά εντυπωσιακή.
Όμως το πρόβλημα της διάτασης και κάμψης της δεξιάς κοιλίας παρέμεινε μέχρι το τέλος.
Όταν επανειλημμένα τόνιζα στον Πρωθυπουργό ότι η απομάκρυνση από την πολιτική θα του προσέφερε επιπλέον χρόνια ζωής, το απέρριπτε αμέσως, λέγοντας ότι προτιμούσε να είναι ενεργός έναντι οποιουδήποτε τιμήματος.
Την ίδια απάντηση έδωσε και όταν του επαναλάμβανα ότι ο δρόμος για την Προεδρία της Δημοκρατίας θα ήταν προτιμότερος για την υγεία και την ζωή του.
Τα αλλεπάλληλα stress και η καθημερινότητα της πολιτικής ζωής με αποκορύφωμα το Ειδικό Δικαστήριο, ήταν οι κυριότεροι λόγοι που οδήγησαν τον Ανδρέα Παπανδρέου 3 φορές στην Εντατική Μονάδα, με κυριότερη αιτία τις λοιμώξεις του αναπνευστικού συστήματος και όχι την καρδιακή λειτουργία η οποία υποστηριζόταν με βηματοδότη.
Βηματοδότη ο οποίος είχε τοποθετηθεί μυστικά κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στην Αγγλία.
Ήταν τέλη Νοεμβρίου του 1995. Ο Πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου εισήχθη αιφνιδίως στο Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο.
Η σοβαρότητα της κατάστασής του επέβαλλε να διασωληνωθεί άμεσα. Δηλαδή δεν είχε καμία επαφή με το περιβάλλον καθώς ευρίσκετο υπό νάρκωση.
Ως γνωστόν, όταν ο Πρωθυπουργός αδυνατεί να εκτελέσει τα καθήκοντά του τον αναπληροί ο πρώτος τη τάξει υπουργός.
Όμως, ο πρώτος τη τάξει υπουργός αδυνατούσε στην πράξη να αποφασίσει για μεγάλα εθνικά θέματα που προέκυψαν αιφνίδια και έθεσαν τη χώρα ακόμα και σε κίνδυνο πολέμου.
Ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωστής Στεφανόπουλος επισκεπτόμενος επανειλημμένως τον Πρωθυπουργό στο νοσοκομείο προκειμένου να επικοινωνήσει μαζί του για σοβαρά θέματα, διαπίστωνε ότι αυτό ήταν αδύνατον.
Εζήτησε λοιπόν επιμόνως να γνωματεύσουν οι ιατροί ότι ο Πρωθυπουργός εξέλιπε προκειμένου να μπορέσει να εφαρμόσει το Σύνταγμα όταν ο Πρωθυπουργός εκλείπει.
Δηλαδή, να μπορέσει να ακολουθήσει τη διαδικασία που προβλέπεται για εκλιπόντα πρωθυπουργό.
Οι γιατροί δήλωσαν εν σώματι ότι ήταν αδύνατον να δώσουν τέτοια γνωμάτευση αλλά και ότι ούτε καν μπορούν να γνωματεύσουν για προσωρινή αδυναμία διότι ισχυρίζονταν ότι δεν μπορούσαν να αναλάβουν τέτοια ευθύνη.
Ότι, δηλαδή, σε περίπτωση που ο Πρωθυπουργός επανέλθει πλήρως θα είχε παυθεί από πρωθυπουργός, ουσιαστικά, με την γνωμάτευσή τους.
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ζητούσε επίμονα την γνωμάτευση υποστηρίζοντας ότι ο, αναπληρωτής, πρώτος τη τάξει υπουργός δεν είναι συνταγματικός πρωθυπουργός και ότι ο ίδιος ο υπουργός δεν είναι διατεθειμένος να αναλάβει τόσο μεγάλες ευθύνες, κατά συνέπεια αδυνατούσε να προχωρήσει την διαδικασία.
Τα εθνικά θέματα χειροτέρευαν από μέρα σε μέρα. Ο Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης ζητούσε επιμόνως από τους γιατρούς και από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να προχωρήσουν σε κάποια διαδικασία προκειμένου να αντικατασταθεί ο Πρωθυπουργός.
Ο Μιλτιάδης Έβερτ μου απεύθυνε προσωπικά επιστολή – έκκληση να αναλάβω εγώ την πρωτοβουλία ή οποία θα πρέπει να ευρίσκεται στο αρχείο της Νέας Δημοκρατίας.
Τελικώς, μετά από έναν περίπου μήνα, πριν από την Πρωτοχρονιά του 1996, ο Πρωθυπουργός αποσωληνώθηκε και βγήκε από τη μονάδα. Είχε χάσει τελείως τον χρόνο και την επαφή με τα γεγονότα που είχαν συμβεί όλο αυτό το διάστημα. Επιπλέον, δεν είχε ούτε τη διαύγεια αλλά ούτε τη φυσική ικανότητα να ανταποκριθεί στοιχειωδώς στον ρόλο του. Ευρίσκετο υπό τεχνητό νεφρό, τεχνητή αναπνοή, εξωτερική παρεντερική σίτιση πέραν του κύριου μεγάλου καρδιολογικού προβλήματος του.
Όμως, θα έπρεπε να αποφασίσει τουλάχιστον να παραιτηθεί. Αλλά ούτε αυτό ήταν δυνατόν και κανένας δεν τολμούσε να του το υποδείξει.
Τελικά υπήρξε η γραπτή παραίτηση από την θέση του Πρωθυπουργού και όχι από την θέση του Προέδρου του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και αργότερα το τηλεγράφημα της ψήφου εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση Σημίτη.
Η νοσηλεία στο Ωνάσειο υπήρξε ιδιαίτερο κεφάλαιο όπου εκρίθη η αξιοπιστία και η σοβαρότητα του πολιτικού και ιατρικού κόσμου της Χώρας καθώς σχεδόν όλοι με τις καθημερινές επαφές τους με δημοσιογράφους, δημιούργησαν πέραν του μεγάλου πολιτικού προβλήματος, πρόβλημα επιτέλεσης ορθής ιατρικής που αναμφισβήτητα επηρέασε την κατάσταση της υγείας του ασθενούς και καθόρισε αρνητικά την όλη εξέλιξη του.
Βέβαια όλα αυτά που συνέβησαν στο Ωνάσειο θα μπορούσαν να αποτελέσουν την βάση ενός μυθιστορήματος το οποίο όμως εκφεύγει από το κεφάλαιο της αμιγούς ιατρικής.
Μετά το Ωνάσειο επακολούθησε ένα στάδιο ιατρικού Γολγοθά για τον ασθενή όπου οι πνεύμονες υποστηρίζονταν με αναπνευστήρα, η νεφρική λειτουργία από τεχνητό νεφρό, η καρδιακή λειτουργία από βηματοδότη και για μια περίοδο ετρέφετο και παρεντερικά.
Έζησε μετά την έξοδο από το Ωνάσειο περίπου 6 μήνες, αφού προηγουμένως είχε παραιτηθεί από την πρωθυπουργία.
Τις τελευταίες ημέρες της ζωής του και ενόψει του Συνεδρίου του ΠΑ.ΣΟ.Κ. υφίστατο ένα διαρκές stress με το δίλημμα εάν θα πρέπει ή όχι να παραστεί στο συνέδριο.
Το γεγονός αυτό πιθανόν να συνδέεται με την καρδιακή ανακοπή που υπέστη 4 ημέρες προ του συνεδρίου.
Στη σταδιοδρομία μου, ουδέποτε αντιμετώπισα έναν άλλο άρρωστο με ανάλογα προβλήματα.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου πίστευε ότι η παραπομπή του στο Ειδικό Δικαστήριο είχε στόχο όχι μόνο τον πολιτικό αλλά και τον βιολογικό του θάνατο.
Γι’ αυτούς άλλωστε τους λόγους υπήρξε η άρνηση του να παραιτηθεί της πολιτικής, παρά την πίεση που υφίστατο ακόμα και από την ίδια του την οικογένεια.
Ήταν αφάνταστη η θέληση του για ζωή και η δυναμική του παρά τα τεράστια προβλήματα της υγείας του που αντιμετώπιζε.
Μέχρι τις τελευταίες του στιγμές δεν έδωσε ποτέ εξωτερικά την εντύπωση του φοβισμένου αρρώστου που τρέμει μπροστά στην πιθανότητα του θανάτου».
TA NEA

Thursday, January 24, 2019

Λιάνης: Αν είχαν πετύχει τη Συμφωνία των Πρεσπών ΝΔ και ΠΑΣΟΚ θα μιλούσαν για θρίαμβο


Τη «θετικότατη» εντύπωσή του για τη Συμφωνία των Πρεσπών διατυπώνει ο Γιώργος Λιάνης ο οποίος, όπως λέει, πιστεύει, «ότι η Συμφωνία λύνει τον γόρδιο δεσμό του Μακεδονικού που συμπληρώνει πάνω από 100 χρόνια άλυτο. Αν είχαμε αυτή τη συμφωνία τη δεκαετία του ’90, θα το θεωρούσαμε θρίαμβο για τα ελληνικά συμφέροντα».
Στη συνέντευξή του στην «Εφημερίδα των Συντακτών», ο πρώην υπουργός, επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ, μεταξύ άλλων, αναρωτιέται «πού υπάρχει πλέον ο αλυτρωτισμός; Στο μυαλό τους; Ας τον έχουν. Και εμείς είχαμε στο μυαλό μας ότι δεν υπάρχει άλλη Μακεδονία εκτός από τη δική μας, αλλά υπάρχουν κι άλλες. Και κάποιες από αυτές δεν ήταν ελληνικές». Και προσθέτει: «Γνωρίζω ότι μετά τα συλλαλητήρια του ’90 πήγαμε επιτέλους σε μια εθνική θέση το 2008 στο Βουκουρέστι. Τότε ζητούσαμε ένα σύνθετο όνομα. Ποιο όνομα; Το «Βόρεια Μακεδονία»».

Ο κ. Λιάνης υποστηρίζει ακόμη πως «όταν ανέλαβε η επιτροπή Μπατεντέρ για να διαπραγματευτεί τα ζητήματα που είχαν προκύψει από τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, ο Μητσοτάκης δεν έστειλε, όπως έπρεπε, τον πρόεδρο του ΣτΕ κι έτσι η Ελλάδα ήταν απούσα την κρισιμότερη στιγμή. Πρόκειται δηλαδή για μια διελκυστίνδα στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας, στην οποία φαίνεται να υπερτερεί ο κ. Σαμαράς».

Απαντώντας σε σχετική ερώτηση, ο κ. Λιάνης υπογραμμίζει πως «η συμφωνία ξεκαθαρίζει απολύτως ότι η αρχαία Μακεδονία, ως πολιτισμός, κουλτούρα και παράδοση, ανήκει στην Ελλάδα. Έτσι η συμφωνία μάς αποδίδει όλα όσα μας πλήγωναν». Ανατρέχοντας δε στο πρόσφατο παρελθόν υπενθυμίζει ότι η Φλώρινα, περιοχή όπου ο ίδιος εκλεγόταν βουλευτής, είναι γεμάτη πληγές από το Μακεδονικό. «Χωρίστηκαν οικογένειες, στάλθηκαν άνθρωποι σε εξορίες, καταδικάστηκαν άνθρωποι να δέρνονται ανηλεώς στα παζάρια για να φωνάζουν ότι είναι Έλληνες», τονίζει.

Τέλος ο κ. Λιάνης αναφέρει: «Τρεις άνθρωποι με τελείως διαφορετική προσωπικότητα, με τελείως διαφορετική πορεία στη ζωή τους, τελείως διαφορετικές σπουδές, τελείως διαφορετικές πολιτικές πεποιθήσεις, οι Μέρτζος, Μπουτάρης, Λιάνης, ξεκινήσαμε σε αυτή την ιστορία σχεδόν σκοτωμένοι μεταξύ μας, πριν από 25 χρόνια. Και οι τρεις είμαστε τώρα υπέρ της συμφωνίας».

Friday, July 27, 2018

Νεκρός στη θάλασσα εντοπίστηκε να επιπλέει πρώην υφυπουργός του ΠΑΣΟΚ

Νεκρός στη θάλασσα βρέθηκε πρώην υφυπουργός του ΠΑΣΟΚ. Ο λόγος για τον 79χρονο Γιώργο Κατσιμπάρδη που εντοπίστηκε το πρωί της Πέμπτης να επιπλέει χωρίς τις αισθήσεις του στη θάλασσα, κοντά στο Λιμανάκι της Δροσιάς στην Εύβοια.
Ο πρώην υφυπουργός Εσωτερικών και ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ στο Νοσοκομείο Χαλκίδας, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατός του.
Ο εκλιπών γεννήθηκε στις 26 Ιανουαρίου του 1939 στη Δομβραίνα Βοιωτίας.
Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και άσκησε τη δικηγορία και αρκετές ήταν οι περιπτώσεις που υπερασπίστηκε αφιλοκερδώς εργατοϋπαλληλικές και συνεταιριστικές οργανώσεις.
Επίσης ο Γ. Κατσιμπάρδης υπήρξε πρωταθλητής στους δρόμους ταχύτητας, μέλος της Εθνικής Ομάδας Στίβου και Βαλκανιονίκης (1960).
Η πολιτική του δράση ξεκίνησε την περίοδο της χούντας, ως μέλος του αντιδικτατορικού ΠΑΚ, ενώ το 1974 ήταν ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ.
Διετέλεσε βουλευτής Βοιωτίας για 23 χρόνια (1977 – 2000), και το ίδιο διάστημα χρημάτισε Πρόεδρος του ΣΕΓΑΣ (1984 – 1987, στη συνέχεια επίτιμος Πρόεδρος) και υφυπουργός Εσωτερικών (1987 – 1988).
Τον Δεκέμβριο του 1990 εκλέγεται από την Κ.Ε. γραμματέας του Τομέα Αυτοδιοίκησης και Θεσμών και το 1994 μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου του ΠΑ.ΣΟ.Κ.
Το ίδιο έτος τοποθετήθηκε μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας του κόμματος και ορίσθηκε υπεύθυνος του Εκτελεστικού Γραφείου για τους τομείς Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης, Δικαιοσύνης και Θεσμών ενώ το 1995 επανεκλέχθηκε μέλος του Ε.Γ. του ΠΑ.ΣΟ.Κ.
Έχει συγγράψει αρκετά βιβλία, που κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις Λιβάνη, όπως «Από τον Διόνυσο Καδμείο στον Οιδίποδα», «Ο Ευριπίδης, η εποχή του και τα μηνύματα που εκπέμπουν οι Φοίνισσες», «Τροφώνιος, ο μεταρρυθμιστής αρχιτέκτονας, θεός της μαντικής», «Υπάρχει και η Βουθόη», «ΠΑΣΟΚ και εκσυγχρονισμός», «Ιστορία επτά μύθων. Κύκλια έπη, Όμηρος, Ησίοδος, Πίνδαρος και Ηρόδοτος: οι βασικές πηγές του 1ου τόμου», «Ιστορία επτά μύθων. Αισχύλος, Σοφοκλής και Ευριπίδης: οι βασικές πηγές του 2ου τόμου» και «Βλάχοι και Βάκχοι στη Θήβα».


Tuesday, July 3, 2018

Η Φώφη διαγράφει Ραγκούση: Δε θα γίνω υπάλληλος του Μαρινάκη και υπεργολάβος του Μητσοτάκη

Στην υιοθέτηση της γραμμής Μητσοτάκη ακόμα και στα εσωκομματικά της ζητήματα προχωρά η επικεφαλής του Κινήματος Αλλαγής, Φώφη Γεννηματά, η οποία με τη διαγραφή του Γιάννη Ραγκούση από το Κίνημα, δύο ημέρες μετά και την αποχώρηση του Ποταμιού.
Η Χαριλάου Τρικούπη εγκαλώντας τον κ. Ραγκούση ότι «φέρεται ως στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ» προχωρά στη διαγραφή του, επειδή από την πρώτη στιγμή του εγχειρήματος ο κ. Ραγκούσης έχει ταχθεί κατά της σύμπλευσης με τον κ. Μητσοτάκη, υιοθετώντας μία καθαρά αντιδεξιά γραμμή.
Από τη στιγμή που η Φ. Γεννηματά διατύπωσε αίτημα για εκλογές εδώ και τώρα χάθηκε κάθε σημείο επαφής με τον Γ. Ραγκούση ο οποίος έχει αντιδεξιά ατζέντα και υποστηρίζει τις προοδευτικές συγκλίσεις.
Και κάπως έτσι ήρθε η ώρα της επισημοποίησης του διαζυγίου δυο μόλις 24ωρα μετά την αποχώρηση του Ποταμιού από το ΚΙΝΑΛ.
Αφορμή ήταν πρόσφατες συνεντεύξεις του μέλους της ΚΠΕ του ΚΙΝΑΛ με την οποία κατηγορούσε τη Φ. Γεννηματά ότι σύρεται στη γραμμή του Κ. Μητσοτάκη.
Ο Εκπρόσωπος Τύπου του Κινήματος Αλλαγής Παύλος Χρηστίδης δήλωσε πως «εδώ και καιρό στο Κίνημα Αλλαγής δεν ασχολούμαστε με τον κ. Ραγκούση όπως και εκείνος δεν ασχολείται με το Κίνημα Αλλαγής.
»Έχει κάνει την επιλογή του και συμπεριφέρεται ως στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ».
Η απάντηση του πρώην υπουργού δόθηκε με ανάρτησή του στα social media:
«Αγαπητή Φώφη,
»απαντώντας στην ανακοίνωσή σου θα ήθελα παρακαλώ να κατανοήσεις ότι δεν συμπεριφέρομαι ως στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ αλλά ως μέλος της ΚΠΕ του ΚΙΝΑΛ-στο οποίο παραμένω-ο οποίος απλώς αρνούμαι να με καταστήσεις κι εμένα υπάλληλο του κ.Μαρινάκη κι υπεργολάβο του κ. Μητσοτάκη».

Thursday, February 22, 2018

Η μεγάλη επιστροφή Σαμαρά – Βενιζέλου: Η Novartis τρομάζει Φώφη και Μητσοτάκη


Τα δύο πρώτα θύματα από την συζήτηση στην Βουλή για την συγκρότηση εξεταστικής επιτροπής στο τεράστιο σκάνδαλο της Novartis ήταν η Φώφη Γεννηματά και Κυριάκος Μητσοτάκης.
Και τούτο, διότι οι δύο πιο κομβικές ομιλίες κατά την διάρκεια της συζήτησης στην Βουλή, του Αντώνη Σαμαρά και του Ευάγγελου Βενιζέλου ήταν ένα συνολικό άδειασμα των δύο πολιτικών αρχηγών τους.
Ο Αντώνης Σαμαράς μίλησε ως ο πραγματικός αρχηγός της ΝΔ ενώ ο Ε.Βενιζέλος έβαλε το πολιτικό δίλλημα στην Φώφη Γεννηματα: “ή με μας ή με αυτούς που μας διώκουν”

Ευάγγελος Βενιζέλος: Στόχος είμαι εγώ και ο Σαμαράς

Σε τρία διαφορετικά σημεία της ομιλίας του ο πρώην αντιπρόεδρος της κυβέρνησης του Αντώνη Σαμαρά, ζήτησε εκλογές αφού όπως μόνη λύση είναι οι εκλογές. «Δεν θα αφήσουμε να θάψουν το μέλλον της χώρας στη λάσπη. Η επόμενη Βουλή σηκώνει μεγάλο θεσμικό βάρος για την αποκάλυψη της σκευωρίας» τόνισε καθορίζοντας και το πλαίσιο της πολιτικής συνεργασίας με την ΝΔ σε ξεκάθαρο μέτωπο κατά του ΣΥΡΙΖΑ.
Όμως δεν έμεινε μόνο εκεί. Προχώρησε ακόμη περισσότερο τονίζοντας ότι στόχος της κυβέρνησης με το σκάνδαλο της Novartis είναι να διεμβολίσει την ΝΔ, αφού όπως θερωεί δεν το κατάφερε με το Μακεδονικό, ενώ σε ότι αφορά την ΔΗΣΥ είναι να στοχεύσει τα πρόσωπα που στέκονται απέναντι σε μια πιθανή μετεκλογική συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ.
Ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ υπογράμμισε ότι επελέγη «γιατί είμαι καρφί στα μάτια σας και υποστήριξε στόχος για τη Δημοκρατική Συμπαράταξη ο αποκλεισμός των ανθρώπων που είναι κατά του φλερτ με τον ΣΥΡΙΖΑ.
«Δημοκρατία ή αυταρχισμός, δε θα αφήσουμε να θάψουν το μέλλον της χώρας στη λάσπη» σημείωσε ο Ε.Βενιζέλος χαρακτηριστικά για το δίλλημα στις επόμενες εκλογές και συπ=μπλήρωσε: «Η επόμενη Βουλή σηκώνει μεγάλο θεσμικό βάρος για την αποκατάσταση της ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης και την αποκάλυψη της μεγαλύτερης και πιο πρόχειρης σκευωρίας στην περίοδο της μεταπολίτευσης» κατέληξε ο κ. Βενιζέλος.

Σαμαράς: Εγώ είμαι ο αρχηγός

Από την πλευρά του ο Αντώνης Σαμαράς σε μια ομιλία εξαιρετικά υψηλών τόνων, η οποία περισσότερο παρέπεμπε σε πολιτικό μανιφέστο επιστροφής παρά σε ομιλία για τη σύσταση Προανακριτικής, αφού απείλησε με πολλές εξεταστικές επιτροπές την κυβέρνηση εξέπεμψε το ξεκάθαρο μήνυμα ότι “ εγώ είμαι ο στόχος, εμένα φοβούνται για αυτό με σπιλώνουν, εγώ είμαι ο αρχηγός”
Εμάς μας παραπέμπουν για παραγεγραμμένα αδικήματα, είπε ο κ. Σαμαράς και πρόσθεσε ότι θα ανοίξει τους λογαριασμούς του, «δεν κρύβομαι πίσω από παραγραφές και ασυλίες» και ρώτησε τον κ. Τσίπρα αν θα ανοίξει τους δικούς του λογαριασμούς και αν θα κρυφτεί πίσω από παραγραφές και κουκούλες. Γενίκευσε την επίθεση λέγοντας ότι η κυβέρνηση Τσίπρα θα λογοδοτήσει για τη ζημιά που έκανε στον ελληνικό λαό. Πόσο στοίχισε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ρώτησε, 100 δισ. ή 200 δισ. όπως λέει ο Ρέγκλινγκ; Κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι ανοίγοντας τα σύνορα έδωσε επιχειρήματα στον Ερντογάν και αντάμειψε τον αλυτρωτισμό των Σκοπίων. Κατηγόρησε τον Αλέξη Τσίπρα ότι απαξίωσε τους εκατοντάδες χιλιάδες που κατέκλυσαν τις πλατείες για το Σκοπιανό. «Το να λογοδοτήσετε είναι θέμα προστασίας του πολιτεύματος, και θα λογοδοτήσετε δίχως στημένους ψευδομάρτυρες, θα λογοδοτήσετε και για τη σκευωρία και για τη ζημιά που κάνατε στην χώρα» είπε τελειώνοντας την ομιλία του.
Tribune

Monday, February 12, 2018

Ο πρώην υπουργός Υγείας Γρηγοράκος «αδειάζει» Βενιζέλο, Λοβέρδο και ΝΔ: Σκάνδαλο Novartis υπάρχει!


Διακριτή στάση από το έτερό του πολιτικό ήμισυ, Ευάγγελο Βενιζέλο, τηρεί με δηλώσεις του για το σκάνδαλο NovartisΛεωνίδας Γρηγοράκος, ο οποίος σε συνέντευξη που παραχώρησε στο ραδιόφωνο του Alpha τόνισε εμφατικά πως «για εμένα σκάνδαλο υπάρχει και θα πρέπει αυτό το σκάνδαλο να μην μείνει αδιερεύνητο».
«Για μένα σκάνδαλο υπάρχει και θα πρέπει αυτό το σκάνδαλο να μην μείνει αδιερεύνητο. Και δεν πρέπει να κρυφτούν αυτοί οι ένοχοι πίσω από τις ανάγκες της χώρας».
«Εγώ και ο χώρος που εκπροσωπώ θέλουμε πλήρη διαλεύκανση της ιστορίας γιατί αυτή η διαλεύκανση είναι απαίτηση του ελληνικού λαού» πρόσθεσε.
«Θέλω να γίνει διερεύνηση του σκανδάλου και θέλω η NOVARTIS να φέρει τα χρήματα πίσω» τόνισε.
«Με λυπεί και δεν είχα φανταστεί ποτέ ότι θα συμμετείχα σε ένα πολιτικό σύστημα που η διαφθορά του θα ήταν τόσο μεγάλη» κατέληξε χαρακτηριστικά ο κ. Γρηγοράκος.
Η δήλωση αυτή προκαλεί εντύπωση δεδομένου ότι ο κ. Γρηγοράκος πέραν της εξαιρετικής σχέσης που έχει με τον φερόμενο ως εμπλεκόμενο, Ευάγγελο Βενιζέλο, δεν είναι κάποιο τυχαίο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, αφού διετέλεσε αναπληρωτής υπουργός Υγείας στην συγκυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ το τελευταίο εξάμηνο πριν τις εκλογές του Ιανουαρίου και την εκλογική επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ.
Ως εκ τούτου, η παραδοχή του κ. Γρηγοράκου, ο οποίος διετέλεσε ως καθ’ ύλην αρμόδιος θεσμικά, πως όχι μόνο σκάνδαλο υπάρχει αλλά και η έκκληση στη «NOVARTIS να φέρει τα χρήματα πίσω» αφήνει πολλά ερωτήματα αναπάντητα.
«Αδειάζει» το φερόμενο ως εμπλεκόμενο στο σκάνδαλο Novartis, Ευάγγελο Βενιζέλο και φυσικά όλους τους υπόλοιπους, μέχρι πρότινος συγκυβερνήτες του;
Ή μήπως νοιώθει για λόγους που ο ίδιος γνωρίζει την ανάγκη να διαχωρίσει τη θέση και τα πεπραγμένα του από προκατόχους του, τηρώντας ξεκάθαρα αντίθετη θέση από ότι οι τελευταίοι;
Tribune.gr

Sunday, September 3, 2017

Αλ. Τσίπρας. Πολιτικά συμπεράσματα του χθές, απολύτως χρήσιμα και σήμερα. Τι λέει για Ανδρέα και ΠΑΣΟΚ


Δεν είναι τυχαίο για παράδειγμα ότι τα τελευταία χρόνια έχει επανέλθει και μάλιστα με ένταση, η ρηχή και πολιτικά ιδιοτελής άποψη για το λαϊκισμό και την εξαπάτηση του λαού, που δήθεν αποτέλεσαν τους βασικούς παράγοντες της εκτόξευσης του ΠΑΣΟΚ στις δεκαετίες του ’70 και του ’80

Η γέννηση, η διαδρομή και η κατάληξη του ΠΑΣΟΚ, όπως και ο ρόλος του Ανδρέα Παπανδρέου στα χρόνια της μεταπολίτευσης προσφέρονται όχι μόνο για ιστορική έρευνα αλλά και για πολιτικά συμπεράσματα, απολύτως χρήσιμα και στη σημερινή συγκυρία. Η αντιπαράθεση και οι διαμάχες για το χθες του ΠΑΣΟΚ μοιάζουν πολύ με τις διαμάχες για το σήμερα της χώρας, σημειώνει σε άρθρο του, στην εφημερίδα Documento, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας .
Ολόκληρο το άρθρο
«Το πώς ένα μικρό πολιτικό κόμμα με το «στίγμα» μάλιστα του εξτρεμιστή, του βομβιστή και του φίλου της «τρομοκρατίας» εκείνης της εποχής, σε ελάχιστα χρόνια μεταμορφώθηκε σε μεγάλο κόμμα εξουσίας, που έβαλε τη σφραγίδα του στη διαμόρφωση της μεταπολίτευσης, είναι ένα θέμα που έχει προκαλέσει και εξακολουθεί να προκαλεί μεγάλες συζητήσεις και αντιπαραθέσεις. Όπως και πώς το ΠΑΣΟΚ της νίκης και της αλλαγής, από τη γεμάτη αυτοπεποίθηση - ακόμα και έπαρση - καλημέρα στον ήλιο, έφτασε στη σημερινή καληνύχτα στον ριζοσπαστικό εαυτό του.
Βέβαια, από ιστορικής άποψης, τα γεγονότα είναι πολύ πρόσφατα για να μην επηρεάζεται – και σε πολλές περιπτώσεις να μην αλλοιώνεται – η ιστορική ματιά από τις τρέχουσες πολιτικές και κομματικές βλέψεις. Δεν είναι τυχαίο για παράδειγμα ότι τα τελευταία χρόνια έχει επανέλθει και μάλιστα με ένταση, η ρηχή και πολιτικά ιδιοτελής άποψη για τολαϊκισμό και την εξαπάτηση του λαού, που δήθεν αποτέλεσαν τους βασικούς παράγοντες της εκτόξευσης του ΠΑΣΟΚ στις δεκαετίες του ’70 και του ’80.
Οι ερμηνείες για την «αφύσικη» και εντέλει ζημιογόνα για την Ελλάδα «εισβολή» του στο πολιτικό σκηνικό, που ακόμη εξακολουθεί να θεωρείται από τη Δεξιά και τις συντηρητικές δυνάμεις ως διαταραχή της ομαλής παραδοσιακής δικομματικής εναλλαγής στην εξουσία, δίνουν και παίρνουν και στις μέρες μας. Στο πλαίσιο αυτό και προσπαθώντας να αποφύγω τις εύκολες και σκόπιμες αναγωγές και συγκρίσεις, μπορώ με κάποια σιγουριά να επισημάνω μερικούς από τους βασικούς παράγοντες που οδήγησαν στη ραγδαία άνοδο του ΠΑΣΟΚ από τη στιγμή που εμφάνισε το πολιτικό του πρόσωπο με τη διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη.
Πρώτος και σημαντικότερος παράγοντας, η συσσωρευμένη κρίση εκπροσώπησης των λαϊκών κοινωνικών δυνάμεων της μετεμφυλιακής περιόδου, κρίση που επέτεινε περισσότερο η δικτατορία. Δεύτερος παράγοντας, ο ριζοσπαστισμός των νέων εργατικών και μικροαστικών στρωμάτων της εποχής, που αμφισβητούσαν βαθιά τις δομές του κράτους και της οικονομίας. Τρίτος σημαντικός παράγοντας, η χαρισματική προσωπικότητα του Ανδρέα Παπανδρέου, ενός ανθρώπου που συμβόλιζε ήδη από την εποχή της προδικτατορικής περιόδου, το αίτημα της αλλαγής και της ρήξης με το τότε κατεστημένο.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου δέχθηκε τα σφοδρά πυρά του «κατεστημένου» της εποχής, όπως ο ίδιος το ονόμασε, ως «λαϊκιστής», «λαοπλάνος», «ψεύτης», «επενδυτής σε απάτες και αυταπάτες». Αλλά η βασική και κυρίαρχη αλήθεια που πρέπει να ειπωθεί, όσες αντιρρήσεις και αν έχει κανείς για τη μετέπειτα πορεία του, είναι μία: Διέθετε το πολιτικό αισθητήριο να διαγνώσει την ιστορική στιγμή της Μεταπολίτευσης, τα ζητούμενα και τις μεγάλες δυνατότητες που αυτή άνοιγε.
Με τη Δημοκρατία ακόμα ευάλωτη, την Αριστερά διασπασμένη, ρημαγμένη από τους διωγμούς και καθηλωμένη σε σχήματα που αναφέρονταν σε μεγάλο βαθμό στο παρελθόν, το παλιό Κέντρο απαξιωμένο από τις ίντριγκες των παραγόντων και παραγοντίσκων του και την παραδοσιακή Δεξιά αμήχανη για το πώς να αντιμετωπίσει το τεράστιο λαϊκό κύμα που προέκυψε από τη χούντα και την αντίσταση σ’ αυτή, ο Ανδρέας κατάλαβε, ότι μόνο με την ενέργεια αυτού ακριβώς του κύματος, που οι άλλοι έβλεπαν με επιφύλαξη ή και φόβο, ήταν δυνατό να κάνει η χώρα ένα άλμα προς τα εμπρός.
Τρεις παράγοντες, τρεις ιστορικές προϋποθέσεις, τρεις δυναμικές συμπυκνώσεις που συμπληρώνοντας η μία την άλλη κατάφεραν να συσπειρώσουν, να πείσουν και να ενθουσιάσουν μεγάλα τμήματα της λαϊκής προοδευτικής πλειοψηφίας. Το ενοποιητικό νήμα των τριών αυτών προϋποθέσεων, η Διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη, δεν ήταν μόνο σωστή, δίκαιη και επαναστατική για την εποχή, αλλά και εφαρμόσιμη, εφικτή, καταλυτική. Όπως έλεγε και ο Γκράμσι, οι ιδέες είναι μεγάλες όταν είναι εφικτές. Όταν γίνονται κτήμα των μαζών και των εργαζόμενων.
Μπορούμε, λοιπόν, να πούμε, ότι το ΠΑΣΟΚ υπήρξε προϊόν και αποτέλεσμα μιας ιστορικής στιγμής, αλλά και ενός ηγέτη που την διέγνωσε σωστά. Η προσπάθεια να συνενωθούν οι τρεις γενιές, της Εθνικής Αντίστασης, του 1-1-4 και του Πολυτεχνείου, κάτω από τους μεγάλους στόχους μιας Διακήρυξης και τη στέγη ενός ριζοσπαστικού κόμματος που είχαν σημαία τους την Εθνική Ανεξαρτησία, την Λαϊκή Κυριαρχία και την Κοινωνική Απελευθέρωση μπορεί σήμερα να φαίνεται σχεδόν αυτονόητη. Δεν ήταν έτσι όμως. Αποτέλεσε τομή στην πολιτική και στην κοινωνία. Έδειξε το δρόμο της απαλλαγής από το σκοτάδι της μετεμφυλιακής κυριαρχίας του χωροφύλακα και της Δεξιάς. Το δρόμο της απελευθέρωσης από την ξένη εξάρτηση, που οδήγησε στη χούντα και στην κυπριακή τραγωδία. Το δρόμο της αποκατάστασης της Δημοκρατίας, χωρίς διαχωρισμούς και πολίτες πρώτης και δεύτερης κατηγορίας. Και έβαλε για πρώτη φορά τα κυρίαρχα αιτήματα της κομμουνιστικής Αριστεράς, για κοινωνική δικαιοσύνη και σοσιαλισμό στο κέντρο της αντιπαράθεσης. Προσδίνοντας τους μάλιστα χαρακτήρα ρεαλιστικό στα μάτια μιας προοδευτικής πλειοψηφίας, που είχε κουραστεί να τα βλέπει γραμμένα σε τοίχους, πλάι σε τρύπες από σφαίρες και σε ματωμένες σημαίες.
Το γεγονός ότι το ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του ‘70, μικρό και σχεδόν στο περιθώριο, κατάφερε - ακριβώς αξιοποιώντας τον ηλεκτρισμό της εποχής του - να μετεξελιχθεί ραγδαία όχι μόνο σε μεγάλο κόμμα αλλά και σε παραγωγό προοδευτικής ενέργειας για πολλά χρόνια, εξηγείται, νομίζω, ακριβώς από το χιλιοειπωμένο ραντεβού με την Ιστορία. Στο ραντεβού αυτό η ιδρυτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ, με επικεφαλής τον Ανδρέα, ήταν παρούσα με τον δικό της εμφατικό τρόπο. Δεν βολεύτηκαν στο πατρικό κόμμα της Ένωσης Κέντρου, αλλά επέλεξαν τον δύσκολο - και για πολλούς από τους παραδοσιακούς ακατανόητο - δρόμο της δημιουργίας νέου κόμματος, απαλλαγμένου από τις αμαρτίες του παλιού πολιτικού συστήματος, ανοιχτού σε νέα ρεύματα και αντιλήψεις.
Αυτό που όμως είναι περισσότερο εντυπωσιακό είναι η ταχύτητα και ο ενθουσιασμός με τα οποία η προοδευτική λαϊκή πλειοψηφία αγκάλιασε το εγχείρημα. Η ανάδειξη της εργατικής τάξης, των μικρομεσαίων στρωμάτων, της φτωχής και μεσαίας αγροτιάς και της νεολαίας σε προνομιακά κοινωνικά στηρίγματα του ΠΑΣΟΚ του έδωσε τον δυναμισμό και την προωθητική δύναμη να φτάσει από το 13% του 1974 στο 48% του 1981. Εκατομμύρια καταπιεσμένοι επί δεκαετίες «ΕΑΜογενείς», θύματα του φακελώματος και του μετεμφυλιακού εμπορίου εθνικοφροσύνης, είδαν στο ΠΑΣΟΚ την δυνατότητα να λάβουν τα όνειρα εκδίκηση. Τολμώ να πω ότι πολλοί, ίσως οι περισσότεροι από αυτούς, είχαν δεσμούς αίματος με την αποκαλούμενη παραδοσιακή Αριστερά. Στο ΠΑΣΟΚ όμως είδαν την ευκαιρία να γίνουν πράξη κάποια από αυτά που πίστευαν. Το ίδιο ισχύει και για τις γενιές του 1-1-4 και του Πολυτεχνείου. Και το αποτέλεσμα ήταν, αγκαλιάζοντας τον μεγάλο «αντιδεξιό» κόσμο, το ΠΑΣΟΚ να γίνει πανίσχυρο.
Πώς και γιατί, το πανίσχυρο αυτό κόμμα, που συνένωσε τόσες και τόσο ισχυρές κοινωνικές δυνάμεις και πρόσφερε τόσα στην κοινωνία και την Ελλάδα στα πρώτα χρόνια της διακυβέρνησής του, μεταμορφώθηκε από δύναμη αλλαγής σε δύναμη του καθεστώτος της συντήρησης και της διαπλοκής είναι ένα θέμα που οφείλει κανείς να προσεγγίζει χωρίς απλουστεύσεις και αναθέματα. Το γεγονός πάντως είναι πως στον Θερμιδόρ του ΠΑΣΟΚ υπήρξαν φαινόμενα αποκέντρωσης της διαφθοράς, εκφυλισμού ιδεών και ανθρώπων, κυνισμού και καταδολίευσης των λαϊκών διαθέσεων. Στην εποχή μάλιστα των επιγόνων, μετά τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου, τα φαινόμενα αυτά προσέλαβαν καθολικό χαρακτήρα, μέχρι να φτάσει το ΠΑΣΟΚ σ’ αυτό που είναι σήμερα. Και που καμιά σχέση δεν έχει με το τρίπτυχο της 3ης του Σεπτέμβρη και τον ιδρυτή του.
Εξετάζοντας αυτή την πορεία από το άπειρο στο μηδέν, θα μπορούσε κανείς να διαπιστώσει τις τεράστιες προσπάθειες του κατεστημένου της εποχής, αφού δεν κατάφερε να διαλύσει το ΠΑΣΟΚ με τη συκοφαντία και κατά μέτωπο, να το εξουδετερώσει με την «αγάπη» και τους εναγκαλισμούς. Τη βαθμιαία διολίσθηση, με την επίκληση των συσχετισμών και της ανάγκης για στηρίγματα στο ισχυρό εκδοτικό και οικονομικό κατεστημένο, από την αναγκαιότητα των συμβιβασμών, στον συμβιβασμό και τελικά στο βόλεμα με την αναγκαιότητα, που είχαν κληθεί να αλλάξουν. Όπως επίσης και το γεγονός ότι η διαβρωτική δύναμη της εξουσίας δεν αντιμετωπίστηκε, κυρίως μετά τη δεύτερη εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ, με την ευαισθησία και την αυστηρότητα που θα έπρεπε.
Οι πραγματικές δυσκολίες εξελίχθηκαν τελικά σε άλλοθι για μια σειρά στρατηγικών υποχωρήσεων που αλλοίωναν βαθμιαία το ριζοσπαστικό πρόσωπο του ΠΑΣΟΚ. Από το κόμμα της αλλαγής, περάσαμε στην αλλαγή του κόμματος. Από τις ρωγμές που άφηνε από την αρχή η αντιφατική προσωπικότητα του Ανδρέα Παπανδρέου, η κτητική του σχέση με την εξουσία, η απόσταση ανάμεσα στο λόγο και στην πράξη του ΠΑΣΟΚ, ξεπήδησαν οι επίγονοι που το οδήγησαν έως το σήμερα. Ανίκανο να αντισταθεί στην ορμή του νεοφιλελεύθερου ρεύματος, που σάρωνε και τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, το νέο ΠΑΣΟΚ, του Κώστα Σημίτη και των λεγόμενων εκσυγχρονιστών, εξελίχθηκε σε αντιπολίτευση μέχρι μηδενισμού του λεγόμενου παλιού ΠΑΣΟΚ. Από την πολιτική ως τέχνη του εφικτού, που δικαιολογούσε τα πάντα, συχνά και τα αδικαιολόγητα, το κόμμα πέρασε σε ένα είδος «νεοφιλελευθερισμού με ανθρώπινο πρόσωπο», για να κατρακυλήσει τελικά σύμμαχος της σκληρής Δεξιάς στην επιβολή του καθεστώτος των μνημονίων.
Σήμερα είναι πολλοί εκείνοι, που κατηγορούν τον ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα - συνέχεια του ΠΑΣΟΚ. Διατρέχοντας την ιστορία αυτού του κόμματος, που σφράγισε την πορεία της μεταπολίτευσης, μπορεί κανείς βέβαια να διακρίνει διά γυμνού οφθαλμού τις διαφορές του με τον ΣΥΡΙΖΑ. Ωστόσο, αν καθαρίσει κανείς όλη αυτή την καμπάνια από τη γνωστή λάσπη περί λαϊκισμού, δημαγωγίας, ψέματος, που δήθεν αποτελούν κοινό τόπο μεταξύ του «παλιού» ΠΑΣΟΚ και της νέας Αριστεράς, θα καταλάβει ότι πίσω της κρύβεται ο ίδιος μεγάλος φόβος. Ο φόβος του κατεστημένου, των επικυρίαρχων, της διαπλοκής και της επιτροπείας: Ο φόβος μην τυχόν και επανέλθουν στο προσκήνιο και στην επικαιρότητα των λαϊκών αγώνων τα μεγάλα και διαρκή αιτήματα της εθνικής ανεξαρτησίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της δημοκρατίας εκείνης, που θα επιτρέπει στον λαό πραγματικά να ασκεί εξουσία. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ κατηγορείται σήμερα ως το κόμμα που έχει ξαναπιάσει το νήμα αυτών των στόχων, τότε η κατηγορία γίνεται δεκτή. Και με υπερηφάνεια».

Ψάξε στην Εφημερίδα efhmeris.blogspot.com

wibiya widget