Showing posts with label ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ. Show all posts
Showing posts with label ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ. Show all posts

Monday, January 28, 2013

«Σκοτώνουν» τους ποιητές όταν γεράσουν...



crimenet.gr

Μετά από μισό αιώνα, 54 χρόνια για την ακρίβεια, ο Λευτέρης Παπαδόπουλος εκτός ΝΕΩΝ.

Μία απομάκρυνση ενός συμβόλου της εφημερίδας με άκομψο, για να μην πούμε χυδαίο, τρόπο.

Ο κ. Σταύρος Ψυχάρης ανέθεσε το...

βαρύ αυτό καθήκον στον διευθυντή του, Χρήστο Μεμή. Ο ίδιος δεν σήκωσε καν το τηλέφωνo να του πει μια κουβέντα.

Πικραμένος, ο Λευτέρης, δεν μιλάει για αυτό το θέμα, σε κανέναν.

Και δεν συζήτησε καν την πρόταση που του έκανε ο Χατζηνικολάου, μέσω ενός κοινού τους φίλου, να μεταφέρει την στήλη του και την ποιότητα του γραπτού του στην Real News.

Ο Λευτέρης, φίλος με τον Χρήστο Λαμπράκη – αλλά και με τον επίγονό του Σταύρο Ψυχάρη- δουλεύει ανελλιπώς στην εφημερίδα από το 1959. Σύμβολο και μύθος.

Τα ΝΕΑ «βομβαρδίζονται» από τηλεφωνήματα αναγνωστών που ζητούν επίμονα να μάθουν τι έγινε με τον Λευτέρη. Και δεν τους λένε ούτε την αλήθεια.

«Θα ξαναγυρίσει» είναι η απάντηση.

Μακάρι…


Μ.Γ. 

Monday, May 28, 2012

[Ματιές] Η συμμορία. Toυ Λ.Παπαδόπουλου.. (Πόσοι οι πειναλέοντες;)!!


ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Δευτέρα 28 Μαΐου 2012 στα ΝΕΑ των ΑΘΗΝΩΝ


Ο Πειναλέων ήταν ένας ήρωας του μοναδικού Μποστ, στα χρόνια του Καραμανλή, του πρεσβύτερου. Ο Πειναλέων και η Ανεργίτσα. Ο φίλος Τάκης Θεοδωρόπουλος, στα «Ανορθόδοξά» του, στα «ΝΕΑ», την περασμένη Τετάρτη χρησιμοποίησε τον Πειναλέοντα, όχι όμως του Μποστ που ήταν μπατίρης, φουκαράς και έτοιμος να πέσει κάτω από τη λόρδα (την ξέρουν, άραγε, οι νέοι αυτήν τη λέξη;), για τον Τσοχατζόπουλο. Που από το «Ημερολόγιό» του προκύπτει ότι ήταν, χώρια απ' όλα τα άλλα, άρρωστα άπληστος. Δεν τον ενδιέφερε τίποτε άλλο στη ζωή του παρά μόνο το χρήμα. Οχι για να επιβιώσει. Αλλά για να γίνει βαθύπλουτος. Από διάφορες μίζες.
Αντιγράφω τον Θεοδωρόπουλο: «(...) Αυτό που μου έκανε εντύπωση δεν είναι ούτε ο κυνισμός της διαπλοκής, ούτε τα ποσά, ούτε η πολιτική διάσταση του χρήματος που δεν έχει οσμή, ούτε η ιδεολογία. Είναι ότι αυτός ο άνθρωπος επί τριάντα συναπτά έτη, από το 1982 ώς το 2012, όποτε κάθεται για λίγο μόνος του για να σκεφτεί και να σημειώσει τα πεπραγμένα της ημέρας του δεν είχε τίποτ' άλλο στο μυαλό του, παρά χρήμα (...). Αριθμοί, εμβάσματα, χρωστούμενα και μη, χρήμα και μόνο χρήμα».
Τον γνωρίζω πολλά χρόνια τον Τσοχατζόπουλο. Μπορεί να ήταν άπληστος και αρχιερέας της λαμογιάς, αν κρίνω από τις σημειώσεις στα «Ημερολόγιά» του, αλλά βλάκας δεν ήταν. Με βάση αυτό το δεδομένο, διατυπώθηκε προ ημερών η σκέψη ότι τα «Ημερολόγια» ενδεχομένως να ήταν και ολίγον «μαϊμουδένια»: για να πέσουν, κάποια στιγμή, στα χέρια των δικαστικών Αρχών και να ενοχοποιήσουν πολιτικά και άλλα πρόσωπα που δεν τον βοήθησαν να απεμπλακεί, όσο αυτό ήταν δυνατόν, από την ανατριχιαστική υπόθεση της ιλιγγιώδους μίζας από παντού.
Στη σκέψη αυτή, πρέπει να πω, προσχώρησα κι εγώ τις πρώτες μέρες. Ηρθαν όμως εν συνεχεία, πάντα μέσα από τα «Ημερολόγια», φοβερά στοιχεία (συμβόλαια, αποδείξεις καταθέσεων σε τράπεζες της Ελλάδας και του εξωτερικού, απειλητικές επιστολές σε εν παρανομία συνεργάτες) που πείθουν ότι ο πρώην υπουργός επειδή πίστευε ότι θα βρισκόταν εσαεί, ποινικά, στο απυρόβλητο κρατούσε όλα αυτά τα χαρτιά στα συρτάρια του και δεν τα εξαφάνισε, όπως θα έκανε οποιοσδήποτε κοινός θνητός - και λωποδύτης - στη θέση του.
Η πλάκα είναι - ποια πλάκα; - ότι ο Τσοχατζόπουλος μια μέρα που έτρωγε στην ταβέρνα της Mίνας, με τη σύζυγό του και τον γιο τους, όταν του είπα ότι κινδυνεύει να φάει κάνα γιαούρτι στη μούρη - ήταν η εποχή των γιαουρτιών - με κοίταξε αυστηρά και υψώνοντας τα χέρια, σαν τον αθωότερο άνθρωπο του κόσμου, μου τόνισε ότι «καθαρός ουρανός αστραπές δεν φοβάται»! Υστερα, ήρθε η προφυλάκιση και βγήκε στην επιφάνεια όλη αυτή η βρωμιά. Ελπίζω πως, με τις ανακρίσεις που θα γίνουν, θα αποκαλυφθούν και άλλα σημεία και τέρατα. Και, εν τέλει, θα κάτσουν στο σκαμνί, εκτός του αρχηγού τους, βεβαίως, και όλα τα μέλη αυτής της συμμορίας.

Sunday, January 29, 2012

[Ματιές] Ο Θόδωρος.Του Λευτέρη Π. Παπαδόπουλου


ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Σάββατο 28 Ιανουαρίου 2012 στα ΝΕΑ


Πλημμύρισαν από αφιερώματα για το έργο και τη ζωή του Θόδωρου Αγγελόπουλου όλες τις τελευταίες μέρες τηλεοράσεις, εφημερίδες και περιοδικά! Και αναρωτιέμαι: έπρεπε να φύγει από τη ζωή ο μεγάλος αυτός σκηνοθέτης για να τον... ανακαλύψουμε; Πού ήμασταν όλα αυτά τα χρόνια, που ο Αγγελόπουλος παρουσίαζε τις μεγαλειώδεις ταινίες του στις αίθουσες της Αθήνας και των άλλων μεγάλων πόλεων; Πόσα εισιτήρια έκοβαν αυτές οι ταινίες, που τις εγκωμίαζαν οι πάντες σε όλη την υφήλιο εδώ και δεκαετίες; Γιατί όλοι εμείς, οι θεατές, τον αποφεύγαμε;
Αυτή είναι, δυστυχώς, η Ελλάδα - όπως έλεγε ο Σημίτης. (Ο Σημίτης όμως διοργάνωσε μια γιορτή στο Μαξίμου για να τιμήσει τον σπουδαίο δημιουργό και μιαν άλλη, στον κινηματογράφο Αττικόν, με αρμόδιο υπουργό τον Βενιζέλο. Οι άλλοι, τίποτα! Εκτός από τον Παπούλια και τον Σπηλιωτόπουλο.) Ποτέ καμία κυβέρνηση δεν κατάλαβε ότι σε τούτη τη χώρα ζει και παλεύει για την τέχνη του ένας καλλιτέχνης που τα έργα του γίνονται αντικείμενο διδασκαλίας στα μεγαλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου! Του έβγαινε η ψυχή του Αγγελόπουλου για να βρει λεφτά για κάθε ταινία του!
Η μητέρα του Θόδωρου έλεγε ότι «τους παιδικούς φίλους τούς στέλνει ο Θεός. Τους άλλους τους διαλέγεις». Ημουν από τους παιδικούς φίλους του Αγγελόπουλου. Το ίδιο και ο Χρήστος Γιανναράς, ο Αλέκος Φασιανός, ο Τρύφων Καρατζάς. Επαιζε μπάλα μαζί μας, με πάνινα τόπια, στους χωματόδρομους κάτω από τη Μιχαήλ Βόδα. Και διάβαζε λογοτεχνία. Και έγραφε ποιήματα. Και πήγαινε σκαστός στον κινηματογράφο Αρης της οδού Αχαρνών, για να μην τον πάρει χαμπάρι το παπαδαριό που απαγόρευε βιβλία, θεατρικές και κινηματογραφικές παραστάσεις, και προπαντός ερωτικές σχέσεις με κοριτσόπουλα!
Τα έζησα όλα αυτά γιατί ήμουν από την απέναντι μεριά. Ο Θόδωρος ήταν συμμαθητής μου έξι χρόνια στο Β' Γυμνάσιο και συμφοιτητής μου στη Νομική Αθηνών. Οι παπάδες και οι οργανώσεις τους είχαν χωθεί ώς το μεδούλι του! Γράφει σχετικά ο Χρ. Γιανναράς στο βιβλίο του «Καταφύγιο ιδεών»: «Τελειώναμε την προτελευταία τάξη (1952) όταν ο πιο στενός μου φίλος, ο Αγγελόπουλος, μου ανακοίνωσε εμπιστευτικά την απόφασή του να σπουδάσει Θεολογία. Προσπάθησε να μεταπείσει κι εμένα. "Πρέπει να τα δώσουμε όλα για όλα", έλεγε ο Θόδωρος, "ο δρόμος που ακολουθούμε δεν σηκώνει ημίμετρα"».
Πώς κατάφερε να ξεφύγει ο Αγγελόπουλος από τον σφιχτό μέχρι πνιγμού εναγκαλισμό των παπάδων, των κατηχητών, των ιεροκηρύκων; Δεν θέλησε να μου το εξηγήσει ποτέ. Πήγε στο Παρίσι, σπούδασε και γύρισε τελείως άλλος άνθρωπος! Παθιασμένος με τον κινηματογράφο και με μια ταλεντάρα που άφηνε άφωνους τους σημαντικότερους σκηνοθέτες της Ευρώπης. Την εποχή του Παρισιού (Απρίλης 1962) έγραψε ένα ποίημα, που δεν το δημοσίευσε. Μου το 'στειλε και το δημοσιεύω εγώ τώρα. «Εχε γεια, φίλε».
«Θυμάμαι ένα καλοκαίρι / βυθισμένο στην άμμο / στην αρμύρα του Σαρωνικού / που κοινώνησα μέρες του Ιουλίου• / και 'κεί στον βυθό, το πρόσωπό της διάφανο / Να 'χει ξεχάσει πια τη μουσική βροχή της Κυριακής / να 'χει ξεχάσει πώς έτρεμε εκεί κάτω / με τη διάθεση φυτεμένη στο νερό / μ' όλες τις λέξεις στο στόμα; / Ξέρω ένα καλοκαίρι / που έγιναν όλα: / το πρόσωπο, η θάλασσα και συ δίψα μου».

Ψάξε στην Εφημερίδα efhmeris.blogspot.com

wibiya widget

There was an error in this gadget